Reynslusögur
Hér má sjá nokkrar reynslusögur frá nemendum sem hafa verið svo góðir að deila þeim með okkur. Þær sýna á persónulegan hátt áhrif niðurskurðarins á nemendur sjálfa.
Öllum er velkomið að koma til okkar sinni persónulegu reynslu á netfangið neminn@neminn.is
——–
17 ára kk
Í skólanum mínum hefur niðurskurðurinn haft allskyns áhrif. Til að mynda er verulega þungt og leiðinlegt andrúmsloft í skólastofunum því þær eru alltaf svo troðfullar. Kennararnir hafa mikið minni tíma til að sinna hverjum og einum nemanda vegna fjöldans og það gerir kennslustundirnar mjög leiðinlegar og ópersónulegar.
Til dæmis í einu fagi neyðist kennarinn minn til að flýta sér í gegnum öll verkefni tímans svo við náum að klára þau og þar af leiðandi er enginn tími til að spyrja hann að neinu. Stundum hefur hann jafnvel gleymt að láta vita af ýmsum prófum með almennilegum fyrirvara.
17 ára kvk
Niðurskurðurinn hefur þau áhrif á mig að bækur eru dýrari, skólinn er dýrari og þjónustan er fáránlega mikið minni. Það er ekki lengur hægt að fá neina auka aðstoð fyrir utan tíma, kennarar hugsa ekki út í það og eru bara með stæla ef maður hittir þá utan tíma og biður þá um hjálp.
Þetta er bara til skammar. Ef skólinn á að ganga þá má ekki skera meira niður.
18 ára kvk
Ég varð fyrir beinum áhrifum niðurskurðarins. Ég var vön því að taka í kringum 24 einingar á önn enda ætlaði að klára á þremur árum. Þegar niðurskurðurinn skall á ákvað skólinn minn að setja þak á einingafjölda hvers nemenda til að fækka nemendum í hverju fagi, eiga möguleika á að fella niður fagið og minnka þannig laun kennara.
Ekki var komið nægilega til móts við mig og eini möguleiki minn á því að klára á tilætluðum tíma var ef ég borgaði tugi þúsunda fyrir fjarnám – en ég hafði staðið í þeirri trú að með skólagjöldum mínum hefði ég borgað fyrir þá menntun sem ég sóttist eftir.
Ég er núna að klára á fjórum árum.
18 ára kk
Í skólanum mínum kemur niðurskurður þannig fram að við erum látin borga pappírsgjöld á hverri önn sem er einhver 2 þúsund kall. Í skólanum mínum eru um 1200 manns svo þetta samsvarar 2,4 milljónum sem skólinn fær inn frá nemendum sjálfum til þess að koma upp á móti pappírskostnað fyrir verkefni og þessháttar.
En núna er búið að gefa út þá skipun að það megi ekki gefa út verkefnablöð heldur á að setja öll verkefni upp á töflu annaðhvort handskrifað eða með skjávarpa þar sem nemendur skrifa verkefnin upp. Það þýðir að ekki nóg með það að við borgum pappírsgjald þá þurfum við líka að borga orðið meira til að kaupa stílabækur og þessháttar til að skrifa verkefnin okkar niður. Sem betur fer eru einhverjir kennarar á móti þessu og neita að hlýða tilskipuninni fyrr en pappírsgjöldin eru afnumin.
Þá má líka benda á það að ég sit í þemadaganefnd þar sem skipuleggja á ýmis þemaverkefni sem eiga að standa yfir í 3 daga. Í fyrra var peningurinn sem við höfðum til þessa skorinn niður í sama sem ekki neitt eða 400 þúsund til að gera þemadaga með fyrirlestrum og þessháttar. Núna er ætlast til þess að við eigum að gera námskeið með 40 manna hópum fyrir um 1000 mans nema að við megum ekki setja neinn pening í þetta. Sem þýðir að við getum ekki fengið góða fyrirlestra heldur eigum við helst að redda einhverjum sem sat fyrirlesturinn til að koma og segja frá honum ásamt því að redda foreldrum og nemendum til að halda námskeiðin frítt. Þar með er búið að setja á okkur gífurlegan þrýsting og gera okkur töluvert erfitt fyrir.
Ásamt þessu hafa allar vetvangsferðir og þessháttar verið lagðar niður sem heftir mann á þann veg að ég fæ ekki dýpri skilning á viðsfangefninu líkt og krakkarnir sem sátu áfangann í fyrra gerðu.
Sem betur fer eru þó kennarar sem eru ekki ánægðir með niðurstöðuna og hafa ákveðið að berjast óbeint á móti þessu og hunsa reglurnar upp að vissum mörkum í raun til að koma til móts við nemendur.
19 ára kk
Frá því að skólaárið byrjaði í ágúst hef ég fundið fyrir gífurlegum áhrifum niðurskurðar í framhaldsskólum. Í sumar var skólinn minn þvingaður til að taka margfalt fleiri nemendur en skólinn þolir og þegar ég tók saman tölfræðiupplýsingar þegar kom að nemendafjölda komst ég að því að meðaltali hefur hver nemandi 0,9 fermetra fyrir sig utan kennslustunda. Ef þetta er ástand sem við þurfum að sætta okkur við er eitthvað alvarlega mikið að.
Hinn áætlaði niðurskurður sem nemur um 6 prósentum mun verða til þess að skólinn minn mun neyðast til þess að loka starfsbrautinni hér í skólanum. Ef að ráðamönnum þjóðarinnar finnst það allt í lagi að henda fötluðu börnunum útá götu þá hef ég misst allt álit á samfélaginu okkar. Þetta má ekki gerast.
Niðurskurður í skólanum mínum hefur haft mikil áhrif á líf nemenda og starfið í skólanum. Vegna þess að skólinn er nánast á hausnum þurfti hann að taka uppá því að skera niður í ræstingum í byggingunni. Eins og staðan er í dag er ekki hægt að nálgast pappírsþurkur á klósettum skólans og ef að það verður haldið áfram að skera niður þegar kemur að heibrigiði nemenda gæti það haft alvarlegar afleiðingar í för með sér.
Í fyrsta íslenskutíma vetrarins blasti við mér ófögur sjón. Í kennslustofu sem rýmir 28 manns voru 30 nemendur sem orsakar það að við og við þurfa krakkar að sætta sig við það að fá ekki sæti í tímum og þurfa að standa uppréttir í heilann klukkutíma. Meirað segja í þróunarlöndunum fá allir sæti í kennslustundum…